LONDYN, ROK 1912
Kobiet nie cechuje spokojne usposobienie
ni zrównoważony umysł,
by mogły dokonać oceny w sprawach polityki.
Jeśli pozwolimy kobietom głosować, ucierpi struktura społeczna.
Wszak z powodzeniem reprezentują je ich ojcowie, bracia i mężowie.
Gdy raz damy im prawa wyborcze, niemożnością będzie na tym poprzestać.
Kobiety zażądają mandatów poselskich,
tek ministerialnych, foteli sędziowskich!
Kobiety latami pokojowo domagały się równości i praw wyborczych.
Ich argumenty ignorowano.
Emmeline Pankhurst, liderka ruchu sufrażystek,
w odpowiedzi wezwała do ogólnokrajowego nieposłuszeństwa obywatelskiego.
Oto historia jednej z grup pracownic, które dołączyły do walki.
Project Haven, RebelSubTeam i KinoMania SubGroup
..:: SUFRAŻYSTKA ::..
przekład: titi®, Nazgul, Moniuśka, Joy77, Yotemka, zuzaxd i Shylock
Maud, zanieś to na West End.
Tylko żeby dotarło do szóstej!
Od tego jest goniec.
Prawo wyborcze dla kobiet!
Zwyciężymy!
Prawo wyborcze dla kobiet!
No nie!
Prawo wyborcze dla kobiet!
- George śpi? - Tak.
Pani Garston dała mu chleba z konfiturą.
Wszystko gra? Późno przyszłaś.
- Taylor wysłał mnie do miasta. - Pokaż.
To nic takiego.
Trafiłam w środek przepychanki.
Było mnóstwo tych kobiet. Krzyczały,
rozbiły wszystkie witryny na West Endzie.
- Zaniosę rano tę paczkę. - Dzięki.
- Idziesz do łóżka? - Tylko to skończę.
Rączki do góry.
Do góry.
Nie rób tak!
Daj nóżkę.
- Jak tam? - Dzięki, pani Garston.
Chodź no. Bądź grzeczny.
SUFRAŻYSTKI DEWASTUJĄ. PANKHURST SIĘ UKRYWA.
Halo, pani Miller!
- Nie ignoruj mnie pani! - Przepraszam, panie Taylor.
Znów spóźnienie?
- Nie, dopiero godzina wybiła. - Zamknąć gębę. I słuchać.
Dwa spóźnienia, a pracujesz pani trzy tygodnie.
- Nie spóźniłam się. - Nie odszczekiwać!
- Przepraszam. - Mam panią zwolnić?!
Nie, proszę. Jutro ani pojutrze już się nie spóźnię, przysięgam.
To rusz pani tyłek!
Pas transmisyjny znów poluzowany.
- W piątek był sprawdzany. - Czuć swąd.
Sprawdzę je wszystkie.
Bert! Dawaj tu z narzędziami!
- Sprawdź pasy w maszynie. - Się robi, szefie.
Dzięki.
Jeśli chcesz, spotykamy się w poniedziałki i czwartki.
W aptece Ellyn.
Maud!
Zaniosłaś wczoraj paczkę do Buckleya?
George znów kaszlał, Sonny zaniósł ją dziś rano.
Gotowa?
To moja najstarsza, Maggie.
Cześć, Maggie.
To mężczyźni mają wyłączne prawa rodzicielskie.
To oni władają nad nami ekonomicznie…
Kto to?
- …są właścicielami naszych domów. - Żona posła, pani Haughton.
Na Gwiazdkę rozdaje dzieciom mandarynki.
…a premier, pan Asquith,
zgodził się wysłuchać świadectw pracujących kobiet z całego kraju.
Możemy wykazać, że skoro kobiety są równe mężczyznom w pracy,
powinny mieć równe prawo do głosowania.
W życiu nie pracowałaś!
Czas wystąpić i przemówić!
Wybiorę jedną osobę z pralni,
która dostarczy świadectwa do Izby Gmin.
Wysłucha ich minister skarbu, Lloyd George.
Kogo to obchodzi?!
Niektórych owszem, pani Coleman, więc stul jadaczkę.
Racja!
Dziękuję za wsparcie. Prawo wyborcze dla kobiet!
Moje panie, prawo wyborcze dla kobiet. To wy macie wpływ.
- Dziękuję paniom. - Spadaj.
Prawo wyborcze dla kobiet. Dziękuję.
Mamusia!
Cześć, dzieciaki. Zaczekajcie.
To jak, złożysz świadectwo?
- Taylor to dobry pracodawca. - Może dla ciebie.
- Odwołaj to. - Sama widziałam.
- Pracujesz niecały miesiąc. - No i co?
Pracuję w pralni od 13 roku życia.
Maggie zaczęła rok wcześniej.
Kobiety od zawsze mają ciężko.
Trzeba robić, co się da i jak się da.
Rozbijając wystawy? To brak szacunku.
Kij z szacunkiem!
Jeśli mam szanować prawo, niech prawo będzie godne poszanowania.
Patrz, Georgie. Sześciopensówka.
Gotów? Patrzysz?
Daj swoje.
Widziałeś dziś Haughtonową?
Chce wysłać kobiety do Parlamentu.
Uważa, że powinni nam lepiej płacić.
Znów się wywyższa.
George, pożegnaj się z królem.
Dobranoc panu.
Grzeczny chłopczyk.
Chodź.
Dobrze, a teraz głęboki wdech.
Bardzo ładnie. I wydech.
Jeszcze raz, porządnie.
I wydech. Ślicznie.
I wdech…
O proszę, pociąg o 11.00 wyjechał z tunelu.
Jest punktualnie, brawo.
Wszystko dobrze.
Grzeczny mały.
- Pani Ellyn, jest pani sufrażystką? - Tak, ale…
czuję się raczej żołnierzem.
Te świadectwa kobiet coś zmienią?
Może. Ale, jak mawia pani Pankhurst,
czynami, nie gadaniem dorobimy się prawa głosu.
Proszę to zmieszać.
George, lubisz landrynki?
Dzień dobry.
- Reszta już przyszła? - Jeszcze nie, ale wejdź.
Rób inhalacje, dodając kilka kropel,
dwa razy dziennie.
I ciepło go ubieraj.
Nic nie płacisz.
- Do widzenia. - Dziękuję.
- I panu, panie Ellyn. - Moje uszanowanie.
Daj, opatulę cię.
- Komisarzu Burrill. - Panie Haughton, to jest…
- Komisarz Steed. - Benedict Haughton, Ministerstwo Spraw Wewnętrznych.
Wiem, że ma pan duże doświadczenie z inwigilacją w Wydziale Specjalnym.
Zbierałem wywiad wśród różnych anarchistów,
również Fenian w Liverpoolu i Manchesterze.
Pokażę panom.
Pierwszy raz użylibyśmy w kraju tych aparatów fotograficznych.
Są znacznie nowocześniejsze, niż wszystkie poprzednie.
Na tyle małe, że statyw jest zbędny,
tak więc można ich używać na ulicy, ukradkiem.
Dobrze więc, zacznijmy od Edith Ellyn.
Głównodowodząca. Inteligenta.
Dziewięć razy aresztowana, cztery – więziona.
Wykształcona, bez skrupułów, co czyni ją wyjątkowo niebezpieczną.
Warto wiedzieć, że jej mąż, farmaceuta Hugh Ellyn,
był dwa razy więziony za wspieranie działań żony.
Zwolennik popierającej sufrażystki Ligi Mężczyzn.
Violet Miller to stara wyga. Często się przenosi.
Wielokrotnie aresztowana, dwa razy więziona.
Rodzi dzieci jak najęta.
Jej mąż to agresywny pijak.
Ona, agitując, brudzi sobie ręce.
Wykorzystają jej zapał, by werbować, usprawiedliwić to, co niesłuszne.
A ta tutaj – to kto?
Maud Watts.
Pierwszy raz ją widzę.
- No, bądź miła. - Puść mnie!
- Wszystko będzie dobrze. - Zostaw!
Wiesz przecież, co lubię.
Wracaj do pracy. No już, sio!
Czego chciałaś, Maud?
Na czternastce brakuje kijanek.
To czemu tego nie zgłosiłaś do zaopatrzenia, co?
Więcej się nie zakradaj, zrozumiano?
Przypomina mi ciebie za młodu.
Te, Millerowa!
Podobno będziesz zeznawać przed Lloydem George'em?
Jutro.
Niech mężczyźni głosują, a wy zajmujcie się domem.
Już nadrobiłam godziny, zostałam we wtorek i czwartek.
- Maggie mnie zastąpi. - Powiedz mężowi,
że przemówię ci do rozsądku, jeśli on tego nie zrobi.
Ja też. Wyjdzie jej na dobre.
Violet.
Pójdę jutro z tobą.
Posłuchać, jak przemawiasz.
Maud, co ty wyprawiasz?
Będę tylko słuchać.
Violet!
Gdzie byłaś? Czekałyśmy i…
- Violet. - To nic takiego.
Pani Haughton jest w środku.
Chodźmy więc.
Pani Miller…
Mój Boże.
Następna pralnia Glass House.
Nie możesz wystąpić w takim stanie.
Delegacje będą kolejno wysłuchiwane.
- Nic mi nie jest. - Nieprawda.
Lloyd George odrzuci panią i pani mowę.
Pralnia Glass House.
Maud,
mów zamiast mnie.
Nie mogę.
Wszystko jest zapisane.
- Nie umiem… - Tylko to przeczytasz.
Poproście kogoś innego, zrobi to lepiej.
- Dasz radę, Maud. - Proszę pralnię Glass House.
- Dasz radę. - Powiedz im.
Powodzenia.
Czy możemy zacząć, pani Miller?
Watts.
Nazywam się Watts, proszę pana.
Pani Miller nie mogła.
Mam jej zeznanie.
Pani też pracuje w pralni Glass House w Bethnal Green?
Tam się urodziłam.
Zatem wysłucham pani zeznania.
Nie wiem, co powiedzieć.
Pani matka pracowała w pralni?
Od czternastego roku życia.
Motała mnie na plecach i kładła spać pod kadzią.
Wszystkie kobiety tak robiły.
- Pracodawca na to pozwalał? - Żebyśmy szybko wracały do pracy.
- On? - Pan Taylor.
Czy pani matka wciąż tam pracuje?
Umarła, gdy miałam cztery lata.
Rozumiem.
Kadź się przechyliła, poparzyła ją.
A pani ojciec?
Nie znam go.
Pracuje pani u pana Taylora?
Na pół etatu od siódmego roku życia,
od dwunastego na pełen etat.
Nie trzeba wykształcenia, by prać koszule.
Byłam dobra w kołnierzach,
prasowaniu delikatnych koronek. Miałam do tego dryg.
Gdy miałam 17 lat, zostałam główną praczką.
Brygadzistką w wieku 20 lat.
Teraz mam 24 lata.
Bardzo pani młoda jak na taką pozycję.
Kobieta nie popracuje długo w pralni.
A dlaczegóż to?
Z powodu bólu i kaszlu, połamanych palców.
Wrzodów na nogach, poparzeń, migren od oparów.
Rok temu jedna się zatruła.
Nie mogła dalej pracować, zniszczyła sobie płuca.
Ile pani zarabia?
Dostajemy 13 szylingów tygodniowo.
Mężczyźni dostają 19, choć my pracujemy dłużej.
Pracują przy dostawach, przynajmniej są na świeżym powietrzu.
Co dla pani znaczy prawo głosu?
Nigdy nie myślałam, że je dostaniemy, więc o tym nie myślałam.
Co pani więc tu robi?
Sama myśl, że mogłybyśmy…
Że to życie…
że może da się żyć w inny sposób.
- Przepraszam, nie jestem… - Proszę nie przepraszać.
Najwspanialsza elokwencja jest wtedy, gdy załatwia sprawy.
Dziękuję pani.
Wszystko spisaliśmy.
Wkrótce damy pani odpowiedź.
Poprawka do ustawy
może przeforsować zmianę co do prawa głosu.
Dziękuję panu.
Prosimy związek tkaczek z Sheffield.
Piłaś.
Tylko brandy.
- Haughtonowa nas poczęstowała. - Ją na to stać.
Przemawiałam, Sonny.
Miałaś tylko słuchać.
Violet nie mogła i poprosiły mnie.
Miałam powiedzieć to, co ona,
ale spytali, czy też tam pracuję, i zaczęłam mówić.
Do pana Lloyda George'a.
- Gdybyśmy miały prawo głosu… - Co byś z nim zrobiła?
To samo, co ty robisz ze swoim.
Korzystałabym z moich praw.
Korzystałabyś z twoich praw?
Jesteś teraz sufrażystką, jedną z tych od Pankhurst?
- Nie. - A Millerowa tak.
Wiesz, że ludzie lubią plotki.
Spędzasz z nią czas, więc tak cię będą nazywać.
Ja tylko dbam o ciebie.
Wiem.
Zawsze to robiłem.
- Hej, Maud. - Cześć, Violet.
Pani Ellyn zaprasza cię na herbatę.
- Naprawdę? - Tak.
Mówi, że wystąpieniem obudziłaś dinozaury z Westminsteru.
UNIWERSYTET LONDYŃSKI
Gdzie są dyplomy pana Ellyna?
Nie ma żadnego.
Jego ojciec przekazał mu firmę.
Chemia nigdy go nie pociągała, a ja chciałam zostać lekarką.
Mój ojciec się nie zgodził.
Ale wciąż dobrze diagnozuję.
Jest pani mężatką?
Już 23 lata.
Miałam nadzieję, że kiedyś będą szyldy „Ellen i córki”.
Trzeba patrzeć w przyszłość.
Ponoć świetnie przemawiałaś.
Może latem zabierzemy go nad morze?
Nie stać nas na zachcianki.
Rączki do góry!
Możemy w piątek wziąć go do kina.
- Millerowa, chcesz być facetem? - Też byś chciał nim być!
Stara krowa!
Życz nam szczęścia.
Lepiej byś poszła do pracy, to by było szczęście.
Chodźmy.
- Gotowa? - Tak.
Proszę, Maud.
Trzeba stosownie wyglądać.
Z pełnej piersi śpiewaj pieśń
Niech niesie ją wiatr, bo nadchodzi świt
Marsz, marsz, porwać się daj
Powiewa nasz sztandar, nadzieja budzi się.
- Widzisz coś? - Jeszcze nie otworzyli drzwi.
To on?
Pan premier należycie przejrzał świadectwa kobiet.
Po drobiazgowej debacie,
w której wielu posłów współczuło kobietom ich położenia,
stwierdzono jednocześnie,
że nie są to powody,
by poprzeć zmiany w ordynacji wyborczej.
Co?
- Kobiety nie będą głosować? - Nie.
Ale Lloyd George słuchał i zapisywał!
Oszust!
Kłamca!
Dobra, koniec zabawy!
Cofnąć się.
Zostaw ją w spokoju!
Nie będziecie głosować!
Puść mnie!
Zostaw mnie… Zostaw…
Wsiadaj!
- Ile wynosi kaucja? - Dwa funty, proszę pana.
Nie, Benedikcie,
musisz wykupić wszystkie kobiety, nie mogę być jedyną, która wyjdzie.
- Proszę… - Nie zrobię tego.
- Jaka to będzie kwota? - Dwa funty za każdą.
Dwanaście funtów, żeby uwolnić wszystkie kobiety.
Proszę, podpisz to.
- To moje pieniądze. Moje. - Ale jesteś moją żoną.
I tak się będziesz zachowywała.
Ustępowałem ci do tej pory, ale…
to jest skandal.
Dziękuję.
Idziemy.
Przed szóstą muszę odebrać syna.
Jestem spóźniona. Musi dostać podwieczorek.
Nie wróci pani do domu na podwieczorek.
Mam zawiadomić pani męża, pani Watts?
- Tydzień temu aresztowałem sufrażystkę… - Nie jestem sufrażystką.
…mały, nieoszlifowany diament.
A w pantalonach trzy cegły.
Pracowała bezpośrednio dla Pankhurst.
Spytałem ją, dlaczego to zrobiła.
Powiedziała, że przez to jej życie jest coś warte.
Jest pomocnikiem murarza.
Nie jestem sufrażystką.
Cieszę się.
Wie pani,
ponoć zachowanie pewnych kobiet w minionych miesiącach
jest potwierdzeniem tego,
że kobiety są mniej zrównoważone psychicznie niż mężczyźni.
Ale nie zgadzam się z tym.
Nie ma w tym szaleństwa.
One doskonale wiedzą, co robią.
Ale moim zdaniem to nie ma znaczenia.
Moje zadanie to egzekwowanie prawa.
Dlatego dam pani jedną radę i mam nadzieję, że pani ją przyjmie.
Odsiedzi pani teraz swoje.
Tydzień, w najgorszym wypadku.
A potem wróci pani do domu, do męża.
Okłamali nas.
Nie kłamali.
Nic nie obiecywali, nic nie dali.
Płaszcz.
Jedna para pończoch z dziurą na prawej stopie.
Nie bój się, Maud. Spokojnie.
Jako więźniarki polityczne mamy prawo do własnych ubrań.
Ręce do góry.
Mamy prawo…
Proszę…!
Przepraszam, Georgie.
Wstyd mieć taką żonę, Sonny.
Powinieneś jej pilnować.
Policja rzuci te suki na kolana.
Przynajmniej Maud się przyzwyczai!
OTWARTE
GNIDY OD PANKHURST
Rozchmurz się, Maud.
Tęskni za synkiem.
Wszystkie nas rozdzielono z tymi, których kochamy.
Moja matka…
W dzieciństwie prawie jej nie widywałam.
Pracowała dniem i nocą,
walczyła, żebym mogła się kształcić jak mój brat,
ale to wymagało poświęceń.
Tam jest Emily.
Lądowała tutaj częściej, niż którakolwiek z nas.
Trzyma głodówkę.
Wykonujemy polecenia pani Pankhurst.
Będziemy strajkować, aż uznają nas za więźniarki polityczne.
Ale nie Maud.
To jej pierwszy raz.
Mamy nową członkinię.
- To jest Maud. - Witaj, Maud.
Szybciej. Ruszać się.
Witam, pani Watts. Proszę pójść z nami.
Muszę iść do domu, do synka.
Każda go dostaje za pierwszym razem.
Pani pierwsze uwięzienie.
Dziękuję.
Pani Miller, odpowiemy siłą na eskalację policyjnej przemocy.
Poinformujemy panią.
Są w domu?
Pani Garston?
Sonny!
- Co z George'em? - Cicho. Śpi.
Przepraszam, Sonny.
Chciałam wrócić jak najszybciej, ale mnie zamknęli.
Nie mogę na ciebie patrzeć.
- Nie wiesz, co nam zrobili… - Wam?
A ja i George?
Policja mnie przesłuchiwała.
Powiedziałem, że nic nie wiem.
Cała ulica plotkuje.
Kryłem cię przed Taylorem, ale on wiedział.
To się więcej nie powtórzy.
- Mamo! - Moje słoneczko.
Wracaj do łóżka!
- Już! - Idź, Georgie.
Jadłeś coś?
Garstonowa mi pomagała.
Zrobię ci herbatę.
Czekałem na ciebie prawie do świtu.
Modliłem się, żebyś wróciła do domu.
Już wróciłam.
Już mnie tak nigdy nie skompromitujesz.
Idź sobie. Mam cię dość.
Odkąd się pojawiłaś, same z tobą problemy.
Zobaczymy się w domu.
Nie martw się. To nic.
Prawo głosu dla kobiet!
Witaj, Maud.
Miło widzieć, że czujesz się lepiej.
Sonny mówił, że kiepsko z tobą.
Ale nic się nie stało.
Znalazłem inną, gotową odpracować godziny.
Mamo…
Poczekajcie, to nie potrwa długo.
W piątek będzie duże zgromadzenie.
Mówią, że ona ma przemawiać.
Muszę iść.
Nie mogę.
Nie może cię nie być.
PANKHURST NADAL SIĘ UKRYWA SUFRAŻYSTKI CZEKAJĄ NA ROZKAZY
Gdybyśmy mieli córkę, jak byśmy ją nazwali?
Margaret,
po mojej matce.
Jakie życie by ją czekało?
Takie samo jak twoje.
Pracuję dzisiaj do późna.
Wywiad potwierdza rosnące zamiary odwetu.
Konstruują strategię.
Nasz kontakt w Lewisham informuje, że Pankhurst ma podać adres.
- Kiedy? - Lada dzień.
Nie wiemy jeszcze gdzie,
ale nasze panie z East Endu z pewnością nas doprowadzą.
Emily.
Maud. Dobrze cię znowu widzieć.
- Słyszałaś już, jak przemawia? - Wiele razy. Jest nieustraszona.
Emily, Edith na nas czeka.
Udało ci się?
Jesteście! Pospieszmy się.
Pokaże się pierwszy raz od miesięcy. Będą chcieli ją aresztować.
- Powodzenia, pani Pankhurst. - Dziękuję.
PRAWO WYBORCZE DLA KOBIET
Przyjaciółki!
Wbrew rządowi Jego Królewskiej Mości – jestem tu.
Wiem, ile musiałyście poświęcić, żeby tu przyjść.
Wiem, że wiele z was
porzuciło wcześniejsze życie.
Lecz czuję dziś waszego ducha.
Przez 50 lat
pokojowo starałyśmy się uzyskać głos dla kobiet.
Wyśmiewano nas, maltretowano
i ignorowano.
Teraz rozumiemy, że przyszła pora na działanie i ofiary.
Walczymy, aby każda dziewczynka, która przyjdzie na świat,
miała równe szanse ze swymi braćmi.
Nigdy nie lekceważcie swojej władzy nad własnym losem.
Nie chcemy łamać prawa,
lecz je ustanawiać.
Bądźcie bojowniczkami. Każda na własny sposób.
Te, które mogą rozbijać okna, niech je rozbijają.
Te, które mogą dalej atakować świętego bożka własności,
niech tak czynią.
Nie pozostawiono nam wyboru,
musimy sprzeciwić się temu rządowi.
Jeśli mamy iść do więzienia, żeby uzyskać prawo głosu,
niech szwanku doznają okna rządu, nie ciała kobiet.
Na tyły, Maud.
Podburzam to zgromadzenie
i wszystkie kobiety w Anglii
do rebelii!
Wolę być buntowniczką niż niewolnicą!
Nie pozwólcie aresztować pani Pankhurst!
Nie poddawajcie się.
To nie ona!
- Edith. - Pani P.
Droga Emily!
- To pani Watts. - Maud.
Dziękuję, Maud.
Nigdy się nie poddawajcie.
Nigdy nie rezygnujcie z walki!
Nie ma sensu ich aresztować.
Niech mężowie się z nimi policzą.
Wyrzućcie je im pod drzwi.
Sonny. Przepraszam.
Przyjąłem cię, Maud.
Myślałem, że cię naprostuję.
A jeśli nie musisz?
Jesteś matką. I żoną.
Moją żoną.
Tym powinnaś być.
Nie tylko tym.
Co robisz?
Wynoś się!
Pozwól mi zobaczyć George'a!
Chcę zobaczyć George'a.
Chcę zobaczyć George'a!
Hańba!
To tutaj.
2,6 tygodniowo.
Opuść do 2,4. Związek zapłaci.
Chodź, Maud.
Przyniosę ci koce i ubrania z rzeczy używanych od WSPU.
Zbierają rzeczy dla kobiet, które…
Przykro mi.
Nie.
Nie płacz.
Jeszcze bardziej ich to drażni, kiedy widzą, że cię nie zranili.
Poćwicz na mnie.
Zrób to, Maud.
I otrze z ich oczu wszelką łzę,
a śmierci już odtąd nie będzie.
Ani żałoby, ni krzyku,
ni trudu już odtąd nie będzie,
bo pierwsze rzeczy
przeminęły.
2,4 tygodniowo i łóżko z cholernych gwoździ!
Kolorowych snów, Maudy!
Tak więc Pankhurst wyściubiła nos z ukrycia.
Panowie, rząd nie będzie tolerował takiej umyślnej eskalacji.
- Kto wie, na co je stać. - Dostały rozkazy do gotowości.
Zmobilizowano zwłaszcza wschodni Londyn.
- Mamy traktować te groźby poważnie? - Nie lekceważyłbym ich.
Premier również.
Żeby to opanować, musimy się do nich zbliżyć.
Liczę, że uda się wychwycić te podatne na perswazje
i skłonić je do informowania nas o krokach pozostałych.
Znaleźliśmy słabe ogniwa.
Liczymy, że jedna z nich się złamie. Wyślę więc je do prasy.
Masz, Maud,
widziałaś się?
Bezwstydnica.
„Niepożądane elementy pani Pankhurst”.
Niezłe zdjęcie.
Może je wytnę i powieszę na ścianie.
Masz odejść, Maud.
Po tym, co dla ciebie zrobiłem.
Zapłaciłam za to.
Panie Taylor.
Na co się gapisz?!
Wezwij policję!
Nie daj jej uciec!
Tym razem puszczę cię wolno.
W zamian za to mi pomożesz.
Przekażesz mi informacje…
Interesuje mnie wszystko, najmniejszy skrawek rozmów.
Spójrz na mnie.
Zasłużył na to.
- Gdybym opowiedziała… - Myślisz, że ktoś takiej wysłucha?
Że kogoś to obchodzi?
Nie obchodzi.
Jesteś nikim.
Dorastałem z takimi jak ty.
Ludźmi, którzy poświęcali życie dla sprawy czy zemsty.
Znam cię.
One też.
Wiedzą, jak was przyciągnąć.
Dziewczyny bez pieniędzy, perspektyw, które chcą zmian na lepsze.
Fiokują was, stroją i wmawiają, że jesteście żołnierzami dla sprawy.
A jesteście mięsem armatnim
w bitwie, której żadna z was nie może wygrać.
Rzucam ci linę ratunkową.
Złap ją.
Nim będzie za późno.
Chodź, George.
George! Zdzierasz buty.
Co z tobą? Co powiedziałaby mama?
Co mam z tobą zrobić?
Chodź.
Myślałyśmy, że nie przyjdziesz.
Chodźcie.
Dzięki.
Następnym razem zajmij się jego lewą ręką.
To był wypadek.
Panie.
Bądźcie czujne wchodząc i wychodząc.
Wiemy, że nas obserwują,
ale miejmy nadzieję, że nas tu nie znajdą.
Rozumiem, że rola bojowniczki nie każdej odpowiada.
Proszę tylko, żebyście teraz podjęły decyzję.
Która nie chce zostać, może wyjść.
Potrzebuję tych, które mogą się całkowicie poświęcić.
Nie będziemy was osądzać.
Dobrze, zaczynajmy.
Violet, światło.
Oznaczyłam mapę.
Skrzynki pocztowe są czerwone.
Linie telegraficzne zielone.
Wedrzemy się w serce komunikacji.
Pamiętajcie, nikt nie może ucierpieć.
Zaczynamy wcześnie,
przed świtem. Ulice powinny być puste.
Każda weźmie listę adresów.
Zapamiętajcie je.
Potem spalcie.
Nie mogą wpaść w niepowołane ręce.
George!
Syneczku.
Powoli, Georgie.
Chodź tu do mnie.
- Kto cię rano ubrał? - Tata.
Tata.
Pod spodem masz koszulę nocną.
Kiedy wrócisz do domu?
Nie wiem.
Zrobiłaś coś złego, mamo?
Raczej nie. Ale do domu nie mogę wrócić.
Przez swoją chorobę?
Tata mówi, że masz chorą głowę.
To nieprawda, George.
Proszę. Jedz.
To na dzisiaj.
To na jutro.
A to na następny raz. Zmykaj już.
George, wchodź.
- Nie zabieraj go więcej. - Pozwól mi go widywać.
Mam ci go powierzyć?
Po tym, co zrobiłaś Taylorowi?
A co ja przez lata przechodziłam przez Taylora?
- Miejsce George'a jest przy mnie. - Według prawa jest mój.
Ja decyduję, gdzie jego miejsce.
Tak mówi prawo.
Szanowny panie Steed.
Przemyślałam pańską ofertę.
I muszę odmówić.
Jednak jestem sufrażystką.
Powiedział mi pan, że nikt nie słucha takich jak ja.
Nie mogę dłużej na to pozwalać.
Przez całe życie okazywałam szacunek.
Wykonywałam polecenia mężczyzn.
Teraz jestem mądrzejsza.
Jestem warta tyle samo co pan.
Pani Pankhurst kiedyś rzekła,
że skoro mężczyźni mają prawo walczyć o swoją wolność,
to i kobiety mają prawo walczyć o swoją.
George, wracaj do łóżka!
Jeśli według prawa nie mogę widywać syna,
będę walczyć o zmianę tego prawa.
Na swój sposób oboje jesteśmy żołnierzami.
- Chodź, Maud. - Dobierzcie się w pary.
Oboje walczymy w swojej sprawie.
- Maud. - Tu mi dobrze.
Musisz brać czynny udział, jeśli chcesz coś zmienić na świecie.
Bardzo ładnie.
Ja swojej nie zdradzę.
Pan by to zrobił?
Jeśli tak pan pomyślał, mylił się pan co do mnie.
Z poważaniem,
Maud Watts.
Kolejny wybuch na Cadogan Square. Mają miejsce w całym Londynie.
Przecięto kable telegrafu.
W pobliżu widziano Pannę Withers.
Masz nakaz?
Dzień dobry.
Inspektorze.
Sporo tabletek na odrobaczenie.
Pojawił się straszny pasożyt.
Jest pańska żona?
- Edith! - Kończę zabieg, Hugh.
Proszę mnie przepuścić.
Zapalenie sutka. Do zobaczenia w piątek.
Teraz jest pani mamką, panno Withers?
Miejmy to już za sobą.
Już pan szukał i nic nie znalazł, ale z chęcią się dostosuję.
Przyznam, że bystra z pani kobieta.
Sposób bałamucenia tych kobiet,
wciągania ich w to,
szkolenia ich w niszczeniu.
Jest pani aresztowana, panno Withers.
Radzę się nie szamotać.
- Zostawcie mnie! - Idziemy.
Radzę się nie szamotać. Wyprowadzić!
- Ja też jestem aresztowana? - Nie dzisiaj, pani Ellyn.
Jesteście obrzydliwi!
Panna Withers dostanie co najmniej pół roku.
Kilka tygodni bym wytrzymała, ale…
Co chcesz powiedzieć? To nie czas na wycofywanie się.
Trzeba przeć do przodu. Wykorzystać zainteresowanie prasy.
- Prasa nami gardzi i kpi z nas. - Bo czuje zagrożenie.
- Pani Haughton. - Drogie panie.
Ma pani informacje, o które prosiłam?
Letni domek Lloyda George'a nie jest wykończony.
Narzekał na to przy kolacji.
Budują go przy polu golfowym w Walton-on-the-Hill.
Opłacony przez właściciela „News of the World”.
Bezcenna informacja. Dziękuję.
Edith, chodź na chwilkę.
Pani Watts. Co u pani synka?
Jutro ma urodziny.
Bardzo pani współczuję.
Uwierzyłam mężowi i rządowi.
Myliłam się.
Muszę już iść.
Posłuchaj mnie, Edith. Dom ministra…
- Tego już za wiele. - Dlaczego?
Jest niezamieszkany. Nikomu nie stanie się krzywda.
Twoje zaangażowanie, Edith…
- Wiedziałam, że daleko się posuniesz… - Pani Pankhurst nas prosiła…
Więc prosi o zbyt wiele.
Violet!
Nie możesz tak.
Wciągać mnie w to, a potem zostawiać.
Przepraszam, ale nie mogę.
Nie teraz.
Nie mogę się zająć tymi, które już mam.
Kiedy masz termin?
Latem.
Maud, jestem wykończona.
Chcę mu tylko złożyć życzenia.
- Pozwól mi. - Nie teraz.
Sonny…
Spóźniłaś się.
To państwo Draytonowie.
Zabierają George'a.
O czym ty mówisz?
Adoptują go.
- Sonny… - Mamy ładny dom.
Z ogrodem…
i wszystkim, czego będzie potrzebował.
George…
Nie mogę się nim zająć. Nie zastąpię mu matki.
Nie mamy rodziny, która go weźmie.
Sam wszystkiego nie zrobię.
Pani Garston go nie weźmie. Jesteśmy wyrzutkami.
Georgie, chodź do mamy.
Pożegnaj się i puść go.
Otwórz prezent.
Georgie…
Twoja mama nazywa się Maud Watts.
Nie zapomnij.
Będę czekać, aż mnie znajdziesz.
Znajdziesz mnie, George?
Nie zapomnij.
Nie!
Mamo!
Sonny… Nie!
- Coś ty zrobił? - Maud, tak będzie najlepiej.
Coś ty zrobił?!
- Maud! - Coś ty zrobił?!
- Pomóc ci? - Nie. Dam radę.
Violet nie będzie już przychodzić?
Nie.
- Zakwestionowała naszą strategię. - Po to są przyjaciele.
- Żeby utrzymać równowagę. - Nie może być wątpliwości.
Ruch jest podzielony.
Nawet Sylvia Pankhurst jest przeciwna bojowej strategii matki i siostry.
Możemy tylko iść naprzód.
A jeśli wysadzisz się przez to cholerstwo?
Co się wtedy stanie z twoją cholerną sprawą?
- Emily. - Wszystko dobrze?
Maud!
Hugh, jedź!
Pani Watts.
Proszę z nami. Jest pani aresztowana.
Gdy kobiety atakują dom ministra,
anarchia sięga poziomu, którego nie możemy już ignorować.
To musi się skończyć.
Prasa coraz bardziej interesuje się tymi przeklętymi kobietami,
a my musimy uciszać te historyjki.
Pankhurst poszła do więzienia, a sprawcy są na wolności.
W więzieniu wykorzysta każdą chwilę uwagi.
- Aresztowaliśmy najważniejszych. - Ukarzcie winnych!
Na wszelkie sposoby.
Dobrze się oczyściłyście.
Ani śladu dynamitu.
- Czemu więc tu jestem? - Ukarzą cię za nielegalne zgromadzenia.
Gdy bomba wybuchła, wracała tam sprzątaczka.
Zapomniała rękawiczek.
Gdyby przyszła ciut później,
nie pomogłoby to waszej sprawie.
Przemoc nie wybiera.
Zabiera też niewinnych.
Nie miałaś prawa jej narażać.
Ty nie miałeś prawa
stać i bezczynnie patrzeć, jak bije się kobiety!
- Hipokryta. - Trzymam się prawa.
- Ja nie, bo nie mam prawa głosu. - To tylko wymówka.
Wybijamy okna.
Podpalamy, bo mężczyźni rozumieją tylko przemoc.
Pobiliście nas i zdradziliście, nie mamy wyboru.
Musimy was powstrzymać.
Co zrobicie?
Pozamykacie nas?
Jesteśmy w każdym domu, nie zatrzymacie nas.
Możesz nie doczekać końca.
Ale zwyciężymy.
LICZĄ SIĘ CZYNY, NIE SŁOWA
Pięć dni. Zaczniesz jeść?
Trzymajcie ją.
Traktujecie je coraz brutalniej.
Jest jakaś alternatywa?
Nie będą nas szantażować.
Boję się, że nie odpuszczą.
Jeśli któraś umrze,
będziemy mieć krew na rękach, a one – męczenniczkę.
Nie może do tego dojść.
Wtedy Pankhurst wygra.
Wyrządzenie szkody Zakłócenie porządku
Karmiona siłą Strajk głodowy
Podwieźć cię?
Lepiej nie.
Masz posłanie w kościele.
Dostaniesz wiadomość od Związku.
- Maud? - Violet!
Słyszałam, że tu śpisz.
- Chleb i rosół. - Dzięki.
Powoli. Żołądek musi się przyzwyczaić.
Cokolwiek zamierzasz, bądź ostrożna.
Jeśli znów cię złapią, odsiedzisz minimum dwa lata.
Może dłużej. I gorzej.
Małpeczka.
George kopał całe dnie.
Jak Maggie?
Pracuje w pralni, ile się da.
Tylko ona naprawdę zarabia.
Dalej, zjedz coś.
Kiedy był nalot?
Z samego rana. Sześć aresztowań.
Edith, co tu robisz? Źle się czujesz.
Dziś odbędzie się czuwanie za panią Pankhurst w Westminster Abbey.
Nie przeżyje w więzieniu.
- Król musi ją ułaskawić. - Nie zrobi tego.
- Zmuśmy go. - Jak, skoro rząd ucisza prasę?
Jedna szpalta o bombardowaniu.
Jak mają się o nas dowiedzieć?
Musimy się przygotować.
Jeśli trzeba zwrócić uwagę świata…
Zróbmy to przez króla.
Coś, czego nie zignoruje.
Jesteś za słaba na kolejny wyrok.
Nonsens.
- Maud, proszę. - Ma rację.
Każdy atak ją osłabia.
Jej serce nie da rady.
W środę są wyścigi konne.
Ma się zjawić król.
Będą tysiące ludzi.
- Zatrzymają cię, nim wejdziesz na tor. - W tłumie nas nie zauważą.
Wywiesimy flagę przed fotografami.
Koń króla pobiegnie trzeci.
- Gotowe. - Oczy świata zwrócone na nas.
Musi nam się udać.
Weź.
Edith mi to dała.
MARZENIA
To było inspiracją dla wielu z nas.
Dziękuję.
Więc…
jutro?
Jutro.
Ostatni donos.
To Maud Watts.
Nocuje w kościele św. Bartłomieja.
Hugh, jesteśmy gotowi?
Przynieś mi dwa miligramy nalewki solnej.
Nie zrealizowałeś wczoraj zamówień?
Czego chciałeś?
Nalewka…
Hugh.
- Wypuść mnie. - Nie mogę.
Jak to?
Przepraszam, zrobiłaś wystarczająco.
Spóźnimy się. Wypuść mnie.
Proszę!
Twoje serce nie wytrzyma.
Nie mogę cię wypuścić, przepraszam.
DZIEŃ WYŚCIGÓW KONNYCH
Panie i panowie, proszę przygotować bilety.
Proszę przygotować bilety.
- Gdzie Edith? - Nie było jej na dworcu.
Podejdzie pani do drugiej bramki?
- Kolejka jest mniejsza. - Dzięki.
To on.
Wasza wysokość!
To król.
Teraz.
Proszę panienki!
Na padok tylko z zielonymi znaczkami.
O co chodzi?
Dziękuję bardzo.
Przepraszam.
Znajdziemy inny sposób.
Przepraszam.
Przepraszam, dziękuję.
Przepuśćcie tego pana.
Chodź za mną.
Przepraszam.
Emily!
Przepraszam.
Nigdy się nie poddawaj. Nie porzucaj walki.
Maggie!
Chodź, kochanie! Idziemy.
Co pani robi?
Dokąd mnie pani zabiera?
Maud!
Wszystko dobrze.
Do roboty!
Sama otworzę!
- Maud! - To jest Maggie.
Córka Violet.
Pierze i szyje, pierwszorzędnie krochmali, umie sprzątać.
Wejdź, Maggie.
Bądź grzeczna.
Nie pyskuj.
Kobieta wędrowiec idzie naprzód, szuka krainy wolności.
„Jak mam się tam dostać?”.
Rozum odpowiada:
„Jest tylko jedna droga.
Po nabrzeżach ciężkiej pracy.
Poprzez nurty cierpienia.
Innej drogi nie ma”.
Kobieta, porzuciwszy wszystko, czego się trzymała, woła:
„Za czym mam iść w te dalekie kraje, gdzie nikt jeszcze nie dotarł?
Jestem zupełnie osamotniona”.
POGRZEB PANNY DAVISON
Piszą we wszystkich gazetach.
Mówią, że w kondukcie pójdą tysiące.
Nie damy za wygraną.
Edith,
ty mnie tego nauczyłaś.
Złóż wszystkie tak samo.
Już prawie pierwsza. Nałóż rękawiczki i pomóż pani Ellyn.
A rozum rzekł: „Ucisz się. Co słyszysz?”.
Odpowiedziała: „Odgłos kroków.
Tysiące, dziesiątki tysięcy, miliony maszerują w tym kierunku”.
„To kroki tych, co pójdą w twoje ślady.
Prowadź!”.
WSZYSTKO, CO MIAŁA, ODDAŁA INNYM
O śmierci Emily Wilding Davison pisały gazety w kraju i za granicą.
Zwróciła ona uwagę świata na walkę o prawa kobiet.
Podczas tej walki wtrącono do więzień ponad tysiąc Brytyjek.
W roku 1918 prawo wyborcze
przyznano niektórym kobietom po 30 roku życia.
W 1925 matkom przyznano prawa rodzicielskie.
W 1928 r. kobiety uzyskały prawa wyborcze na równi z mężczyznami.
Prawa wyborcze przyznawano kobietom w innych krajach w kolejności:
1893 - Nowa Zelandia
1902 - Australia
1913 - Norwegia
1917 - Rosja
1918 - Austria, Niemcy, Polska
1920 - Stany Zjednoczone
1932 - Brazylia
1934 - Turcja
1944 - Francja
1945 - Włochy
1949 - Chiny, Indie
1953 - Meksyk
1971 - Szwajcaria
1974 - Jordania
1976 - Nigeria
2003 - Katar
W 2015 przyobiecano prawo wyborcze
kobietom w Arabii Saudyjskiej.
Szczęśliwego Nowego Roku życzą wszystkim kobietom
i mężczyznom
titi®, Nazgul, Moniuśka, Joy77, Yotemka, zuzaxd i Shylock.